• zapewniają one duży komfort cieplny- zarówno na powierzchni, jak i pod wodą
• w przypadku skafandrów membranowych są łatwe do ubrania.

Skafandry suche to nie tyle strój co całe urządzenie, które jest odpowiednio zintegrowane z butami, posiada zamontowane zawory: upustowy i dodawczy, gazoszczelny zamek i manszety odpowiednio uszczelniające rękawy, nogawki oraz kołnierz. Jego główne zadanie to zapewniać izolację powietrzną pomiędzy ciałem a wodą.

Na jakość skafandra, jego zastosowanie i cenę ma wiele czynników, chociażby rodzaj materiały z jakiego jest zastosowany, czy też jakość wykończenia.
Przed zakupem takiego sprzętu warto zapoznać się bardzo dokładnie z jego charakterystyką i zastanowić się, gdzie i jak najczęściej nurkujemy, i w związku z tym, który z istniejących na rynku skafandrów będzie dla nas najlepszy.

Przykładowo skafandry z neoprenu są ciepłe, średnio odporne na uszkodzenia i nie krępują ruchów, ale za to są ciężkie w transporcie, mają dużą wyporność, trudno schną i wraz z głębokością spada termoizolacja- najlepsze do zimnych wód, ale na niedużych głębokościach. Natomiast wykonane z cordury wydają się być najbardziej uniwersalne- wytrzymałe, są wygodne i szybko schną, jednak izolację zapewniają tylko ocieplacze, więc im zimniej tym powinien być grubszy ocieplacz, co niestety powoduje, że skafander jest ciężki.

Oprócz samego materiału istotne są wykończenia: szwy- najczęściej przeciekające miejsca skafandra, manszety (neoprenowe, gumowe lub lateksowe), teleskop, suwaki, buty, zawory, do tego dochodzą kieszenie, rękawice. Każdy z tych elementów wykonywany jest na różne sposoby i z różnych materiałów.

Zakup skafandra to dość droga impreza, więc przed zakupem radzimy sięgnąć porady znajomych nurków, poszperać na forach internetowych i tak naprawdę nie oszczędzać, gdyż zakup skafandra to inwestycja na dobrych kilka lat. Najważniejsze, żeby skafander na nas pasował i żebyśmy dobrze się w nim czuli.

Czasami mianem wraku określa się kilka elementów rozrzuconych na dnie, na które byśmy nie zwrócili uwagi, gdyby nam ich ktoś nie pokazał. Może być to zatopiona niewielka łódka w miejscu, w którym nikt się jej nie spodziewał. W polski jeziorach w rolach głównych występują bardzo często różnego typy sprzęty i pojazdy wojskowe (czołgi), czy też w morzach zestrzelone podczas wojen samoloty.

Pod względem nurkowania wrakowe bardzo ciekawym miejscem jest Bałtyk, w którym każdy znajdzie coś interesującego dla siebie. Można podziwiać statki z okresu wojennego i starsze, a także te najnowsze, najlepiej zachowane jak Jan Heweliusz. Bałtyckie wraki są dość trudne w penetracji, ze względu na sam akwen, w jakim spoczywają. Bałtyk charakteryzuje się zmienną pogodą, dużym falowaniem i słabą widocznością, które mogą zniechęcać do nurkowania.

Wraki mogą być wiec bardzo różne. Można pływać wzdłuż nich, nad nimi, a do części można wpłynąć.

Wyróżnia się dwie metody nurkowania jaskiniowego, które wynikają ze środowiska w jakim się nurkuje. Szkoła francuska to eksploracja wąskich i trudnych syfonów, które często wymagają nurkowania solo, czyli nie ma możliwości transportu ciężkiego sprzętu. Nurkowanie w takich miejscach wymagają pokonywanie kilku syfonów pomiędzy którymi występują odcinki powierzchniowe, wymagające wyjścia z wody, przetransportowania sprzętu, nierzadko również w pionie oraz ponownego zanurkowania.

Natomiast szkołę amerykańską stosuje się do penetracji długich odcinków, głębokich i szerokich. Problemem tutaj jest pokonywanie dużych odległości, wymagane jest nurkowanie w grupie.

W Polsce raczej nie ma odpowiednich jaskiń do nurkowania, natomiast do tego celu wykorzystywane są stare sztolnie i kopalnie, w szczególności w tego obiekty obfituje Dolny Śląsk.

Nurkowanie w okolicach tej wyspy to także możliwość nurkowania wrakowego. W pobliżu Hammerode leży chiński masowiec Fu Shan Hai, największy wrak spoczywający w wodach północnej Europy, czy zatopione w pobliżu Ronne mniejsze jednostki.

Nurkowanie na Bornholmie dostarcza wspaniałych wrażeń również ze względu na ukształtowanie dna, rafy, wśród bazaltowych skał, przy temperaturze wody ok. 18 stopni w letnich miesiącach. Do szczególnie ciekawych należą tunele i resztki drewnianych wraków w okolicy Hullehavn i Svenskehavn, jaskinie-kawerny obok zamku Hammersus, resztki wraku Evi Antonatos na płyciźnie obok Ronne, nocne nurkowanie z plaży Sorthat, wąwozy skalne i uskoki w Lysted.

Dobrze, kiedy maska ma małą objętość wewnętrzną (umożliwia łatwiejsze jej przedmuchanie, kiedy nurkujemy na bezdechu). Dla nurka z zestawem powietrznym objętość wewnętrzna nie ma aż takiego znaczenia. Maski z dwoma szybkami, mają najczęściej najmniejszą objętość, a maski panoramiczne z trzema szybkami największą. Osoby z wadą wzroku, powinny rozejrzeć się za maską wyposażoną w szkła korekcyjne, najlepiej już przy zakupie maski kupić odpowiednie soczewki. Zdarza się bowiem, że zakupienie szkieł w późniejszym terminie może być już nie możliwe, gdyż producent daną maskę wycofał z produkcji.

Ważnym kryterium jest także kąt widzenia – zarówno w pionie, jak i w poziomie. Czym jest on większy, tym lepiej. Maska o dużym kącie widzenia w poziomie daje pozwala nam widzieć więcej. Pole widzenia może również poprawić maska posiadająca boczne szybki, lub przeźroczystą ramkę. Natomiast duży kąt widzenia w pionie pozwala na to, iż nurek widzi więcej patrząc w dół- wiele masek nie daje możliwości zobaczenia tego, co się dzieje od pasa w górę. Jest to spora niedogodność dla początkujących nurków, gdyż w tym obszarze znajduje się liczna część sprzętu nurkowego, zapięcia i mocowania. Kryteriów wyboru maski jest sporo, ale nadrzędnym parametrem jest szczelność maski.

Kolejnym stosunkowo tanim rejonem jest Adriatyk. Chorwacka wyspa Krk, a w szczególności takie miejscowości jak Punat, Baska czy Silo oferują doskonałe warunki dla amatorów podwodnego pływania, niezależnie od tego jaki poziom zaawansowania prezentują. Wzdłuż wybrzeża sąsiedniej Czarnogóry osoby pragnące ponurkować znajdą wiele interesujących miejsc. Niesamowita linia brzegowa Czarnogóry gwarantuje przepiękne podwodne widoki – liczne kaniony, groty rozpadliny i podmorskie klify z bogactwem żyjących tam stworzeń zapewnią niezliczoną ilość pozytywnych wrażeń. Interesującym rejonem jest Zatoka Traste.

Dużą popularnością cieszą się tzw. wrakowe nurkowania, gdzie głównym powodem do zejścia pod wodę jest chęć „zwiedzenia” znajdujących się na dnie wraków z różnych okresów. Takie nurkowanie proponowane jest na Morzu Czarnym, w Bułgarii. Nad nasz Bałtyk czy Mazury przyciągają licznie płetwonurkowie, by zobaczyć wraki z okresu II wojny światowej. Fenomenem jest kamieniołom dolomitowy Jaworzno-Szczakowa, gdzie furorę robią zatopione w nim koparki i ciężki sprzęt pokopalniany.

Nurkowanie na zatrzymanym oddechu stało się popularne w latach sześćdziesiątych, a w latach dziewięćdziesiątych rozpropagował je film Luca Bessona „Wielki Błękit” opowiadający o rywalizacji dwóch nurków i biciu przez nich rekordów w jak najgłębszym zejściu pod wodę właśnie na bezdechu. Film ten był oparty na prawdziwej historii Francuza Jacquesa Mayol i Włocha Enzo Maiorca.

Pływanie na wstrzymanym oddechu to piękny, aczkolwiek bardzo niebezpieczny sport. Decydując się na uprawianie tej formy nurkowania, należy sobie zdawać sprawę z zagrożenia, jakie ono ze sobą niesie, a zwłaszcza o możliwości zaśnięcia pod wodą przy zbyt forsownym bezdechu. Próba przekroczenia swoich ograniczeń i współzawodnictwo – wiążą się z ryzykiem śmierci, a zbyt intensywny trening jest nieobojętny dla naszego zdrowia, może doprowadzić do trwałych uszkodzeń neurologicznych. Wiele prób bicia rekordów kończyło się wypadkami śmiertelnymi, bądź trwałą utratą zdrowia.

Nurkować mogą jedynie osoby przeszkolone. Organizacji szkoleniowych jest bardzo wiele. W nurkowaniu wyróżnia się różne stopnie nurkowe i specjalizacje. Te pierwsze to droga do zdobywania kolejnych uprawnień, te drugie rozwijają nasze umiejętności w określonych kierunkach. Stopnie nurkowe, zależnie od organizacji mogą nazywać się bardzo różnie, jednak podstawowy podział to:

-  podstawowy stopień nurkowy (Open Water Diver) – podstawy teorii nurkowania, nauka nurkowania w basenie i na wodach otwartych, po jego zakończeniu otrzymuje się certyfikat do nurkowania do głębokości 15-20m.

-  zaawansowany stopień nurkowy (Advanced Open Water Diver) – kurs kończy się otrzymaniem certyfikatu międzynarodowego uprawniającego do nurkowania na głębokości do 30m

-  następne stopnie i specjalizacje poszerzają wiedzę i umiejętności, zależą one od organizacji zajmujących się szkoleniami.

Nurkowania nie można uczyć się samemu, jedyna bezpieczna forma nauki to zajęcia z czynnym instruktorem nurkowania. To od jego doświadczenia, zależy w dużym stopniu jak wiele się nauczymy.

Wiele osób zaczyna swoją przygodę z nurkowaniem od snorkelingu – pozwala to na nurkowanie bez konieczności zaliczenia kursu z butlą, jest to najprostsza forma nurkowania. Najbardziej zaawansowana to free diving.